Wednesday, March 25, 2009

Sa Pagabot sa Human sa Panahon

My translation of my poem At Season's End. I'll be reading this later this afternoon at DXRP (675kHz) as part of the Davao Writers Guild's Bukambibig project.

ug karong naabot na ang human sa panahon
ato nang ipahimutang
ang atong mga espada ug sagang
atong hubuon
ang atong mga taming ug sarok
atong hukason
ang mga bisti ug korona
ug atong ipakwadra
ang atong mga kabayo

wala nay mga sombrero
ug mga pistola
ug mga tartanilla
ug wala nay mga turong
ug mga pana
ug mga pintados
ug mga tolda



ato nang itugyan
ang atong mga tsapa
ug mga batuta
ug mga maskara
ug mga sako sa kwarta

ato nang pagngon
ang atong mga jet pack
ug mga ray gun
ug mga robot
ug mga rocket ship

atong isulob
ang atong mga ligdong nawong
ug magpaaron-aron ta
nga mga Mahinungdanong Hamtong
ikaw magpaingon nga Mama
ug ako mapaingon pud nga Papa
ug kitang duha magpaningkamot kunuhay
gikan sa alas nuebe hangtod alas singko
para mabayaran
ang atong mga utang
ug makapalit ug nindot nga butang
para mapahambog sa atong mga silingan

mopalit ko ug kartera
ug ikaw mopalit ug tsaketa
magdimdim ta ug mahalong kape
ug mabulakong bino
para ambungan atong dagway
ug makangisi ta
sa atong tuskig nga mga ngisi
kay
"the customer is always right"

ug atong itan'og sa baul
ang atong mga dulaan
ipatulog nato sila
didto sa kangitngitan
diin sila gahulat
sa pagabot
sa panahon
sa pagdula
nga walay kahumanan

pero makahinumdum pa kaha ta?


2 comments:

  1. hala! nalingaw ko. mas ganahan ko nga bisaya kani nga poem.

    lami sa dunggan.

    ReplyDelete